"ye más bien como una tristura nel estómagu"
(...)El trampolín cederá y tú saldrás despidíu, y los güeyos de piel podrán cruciar a ciegues un cielu empañáu de ñubes, la lluz afuracada vaciarase tras esa piedra afilada que ye la eternidá. Que ye la eternidá. Pisa la piel y desaparez.
Hola.
David Foster Wallace
Esbilla
del.icio.us
