Ye verdá que la democracia, en toes les sos formes nacionales y llocales, nunca dexó de ser un proyeutu imcompletu na época moderna. Y el  procesu de globalización nos últimos decenios aportó nuevos desafíos, anque el problema principal pa la democracia ye, anguaño, l´estáu de guerra global. O meyor dicho, el suañu modernu de la democracia parez definitivamente perdíu na nuesa era de globalización armada. La Guerra simpre foi incompatible cola democracia. Tradicionalmente la democracia quedaba suspendía en tiempu guerra, y el poder yera temporalmente confiáu a una autoridá central fuerte pa poder afrontar la crisis. Anguañu que l´estáu de guerra, amás de global ye de duración indefinía, ensin un fin a la vista, la suspensión de la democracia tamién ye indefinía si non permanente. La guerra revístese anguaño d´un caráuter xeneralizáu, afuega la vida social y plantega el so propiu orden políticu. Nestes condiciones la democracia parez del too irrecuperable, sepultada baxu los arsenales y los réximenes de seguridá del nuesu estáu de guerra global.

Por exemplu, nes mios manes hai daqué nuevu, ye la manera de garrar la pipa o el tenerdor. O ye´l tenedor el que  agora tien una manera de facese garrar; nun sé. Fae un instante, cuando diba entrar nel mio cuartu, pareme en secu al sentir na mano un oxetu fríu que retenía la mio atención con una especie de personalidá. Abrí la mano, miré; yera simplemente el picaporte. Pela mañana na biblioteca cuando l´Autodidacto vino a  saludame tardé 10 minutos en conocelu. Veía un rostru desconocíu, namás un rostru cualquiera. Y amás, la so mano yera como un gusanon blancu na mía. Soltela darréu y cayó blandiamente.

Tamíen na cai hai munchos ruios turbios que s´arrastren.